Al in 2002 beschikte Linspire (toen nog Lindows) over een app store, One-Click&Run (CNR) genaamd. Helaas is er van deze Linux distributie weinig meer over. De doelstelling om een ‘zachte’ overstap van Windows naar Linux te bieden strandde in 2008. Ruim acht jaar na Lindows lanceert Apple de Mac App Store, waarin zowel gratis als betaalde applicaties worden aangeboden.
Zo vlak voor het einde van 2010 was het door de lancering van twee projecten behoorlijk druk, wat erin resulteerde dat er iets minder gezond werd gegeten op dotBlue HQ. Een pizza is natuurlijk zo besteld, maar het afleveren kan nog weleens op zich laten wachten. Pas na anderhalf uur verschenen onze pizza’s (die maaltijdsalade begon er steeds lekkerder uit te zien). Wat resulteerde in deze tweet:
Na een paar uur waterloos te zijn geweest is zojuist het water weer gaan stromen in Haarlem (e.o.), en daarmee neemt de tweet-waterval langzaamaan weer af. Toch verbaast het mij dat een organisatie als PWN niet in staat is om haar website bereikbaar te houden tijdens een dergelijke ‘crisis’.
Grootschalige storingen met primaire levensmiddelen als kraanwater komen weinig voor, maar wanneer deze voorkomen is het te verwachten dat de getroffenen zich tot de corporate website richten voor informatie. Naast het opzoeken van de contactinformatie en het doorgeven van de standen zijn de storingsmededelingen zo’n beetje de kern van pwn.nl voor de gebruiker.
Veel studerende vrienden van mij hebben DUO (voorheen IB-Groep) als platinum sponsor. Vaak (eigenlijk altijd) begint zo’n lening met een eenmalig tekort dat even aangevuld moet worden. Als je de ‘member area’ van DUO doorloopt heb je het gevoel dat de overheid het gebruik van de site expres zo moeilijk mogelijk heeft gemaakt (un-usability?). Prima natuurlijk, want het vlees is zwak en ik denk dat veel leningen in een impuls worden aangegaan. Niet voor niets zijn de instant-lening sites zo succesvol.
Wat ik echter niet begrijp is waarom het dan ook zo moeilijk moet zijn om een lening weer stop te zetten. Als ik een euro zou krijgen voor elke keer dat ik hoor van iemand dat hij/zij de lening laat doorlopen omdat uitzetten zo ingewikkeld is… De overheid zou het zo makkelijk mogelijk moeten maken om een lening stop te zetten. Juist dan moet de impuls bediend worden.
Binnenkort op TMF: SMS Lening UIT naar 3030?
In april schreef ik over het belang van duidelijke dropdown menu’s in formulieren. Eén van de vijf tips die ik gaf was het vermijden van de multiple dropdown. Multiple select dropdowns geef niet duidelijk aan dat er meerdere opties geselecteerd kunnen worden en slechts weinig gebruikers weten dat dit kan (control of command toets + klik).
Sinds ik de MultipleSelect MooTools plugin ken moet ik deze tip echter weer intrekken. De MultiSelect combineert de beste eigenschappen van de dropdown en de checkbox formulier elementen. Het is direct duidelijk dat er meerdere opties geselecteerd kunnen worden en tegelijkertijd is het (bij het presenteren van veel opties) een stuk duidelijker dan een rij checkboxes.
Weer een fantastisch voorbeeld van hoe JavaScript frameworks zoals MooTools het web blijven verbeteren. Dagelijks op de hoogte blijven? Volg dan het fantastische blog van David Walsh.
Onlangs heb ik het eerste boek van Smashing Magazine, met de consistente titel Smashing Book, gelezen. Hoewel Smashing Magazine sterk gericht is op design is het boek eigenlijk een brede verhandeling over het realiseren van een moderne website.
Smashing Book is opgedeeld in hoofdstukken waarbij ieder hoofdstuk een belangrijk onderdeel beschrijft: van usability via type setting tot page speed optimalisatie. Maar uiteraard ook het onderwerp waar Smashing Magazine mee is groot geworden: design.
Het feit dat het boek zoveel verschillende onderwerpen behandelt maakt het toegankelijk voor een ieder die ook maar iets met site realisatie te maken heeft. Maar tegelijkertijd gaat het boek niet diep genoeg voor de professional die full-time bezig is met het bouwen van stukjes web. Opvallend is dat sommige onderwerpen ontzettend technisch zijn (The Art and Science of CSS-Layouts) en andere onderwerpen vrijwel niets met techniek te maken hebben (How To Turn A Site Into A Remarkable Brand).
Toch zaten er voor mij ook interessante stukken in he boek. Vooral typografie was voor mij nog onontgonnen terrein. Logisch ook, want ik ben geen designer, maar desalniettemin een zeer interessant onderwerp.
Ik zou dit boek niet direct aan de web professional aanraden. Maar voor hen die niet echt bekend zijn met de fundamentele basis van usability, design en de wat technischere zaken zoals CSS en page speed optimalisatie kan dit wel een goed boek zijn om als springplank te fungeren.
Gisteren was het weer zover: via het labyrint van Hoog Catharijne naar Seats 2 Meet voor de Search Marketing Thursday. Dit periodieke seminar georganiseerd door de IAB taskforce Search was vorige keer redelijk interessant, dus reden genoeg voor herhaling. Het programma van deze SMT bestond deze keer uit een verhaal van SEOGuru over ‘SEO Site Structuren’ (wat eigenlijk wel ‘Introductie SEO’ had mogen heten), een presentatie van TrafficBuilders over Conversie Attributie (interessant, maar vrijwel identiek als de vorige editie) en de welbekende Site Clinic.
Twee dingen vielen me op viel tijdens de Site Clinic:
Het verbaast me dat er anno 2010 nog steeds websites gelanceerd worden die zelfs de basis SEF-technieken niet toepassen. Natuurlijk verwacht ik geen perfect doordachte linkbuilding campagnes of 500 pagina’s aan relevante content, maar <title>’s correct invullen is toch redelijk basic? Nou ja, goed dat de SMT er is om dit aan de kaak te stellen.
Wat betreft het analyseren van een website op het gebied van usability: wanneer je een website over aandelen beoordeelt dan moet je natuurlijk wel wat verstand van zaken hebben. Een treemap is toch niet zo exotisch? Daarnaast stond er behoorlijk duidelijke uitleg direct onder de treemap. Maar goed, het is natuurlijk ook lastig om in vijf minuten tijd een website door te lichten vanuit usability perspectief. SEOclinics zijn wat dat betreft makkelijker te doen denk ik.
Na de Site Clinic begon het laatste programma onderdeel: de borrel. Erg gezellig en leuke mensen gesproken, waaronder Frank Raterink van Treinontmoeting. Al met al was het wel weer een gezellige bijeenkomst, maar IAB: volgende keer iets zwaardere kost? 
Dropdown menu’s zijn op text inputs na mijn favoriete elementen in een formulier. Ze nemen weinig schermruimte in maar kunnen ontzettend veel gegevens bevatten. Bovendien zijn ze behoorlijk gebruikersvriendelijk door handige kenmerken zoals het snel selecteren van een optie door de beginletter in te toetsen, zelfs op mobiele apparaten. Helaas worden dropdown menu’s niet altijd even goed gebruikt. Vijf tips voor een gebruiksvriendelijker formulier:
Dropdown menu’s hebben de onhebbelijkheid dat ze lastig zijn te stylen. Veel webdevelopers hebben dit ‘opgelost’ door gebruik te maken van Javascript of Flash. Vaak werkt de basis functionaliteit dan prima (een lijst met opties en de mogelijkheid om deze te selecteren) maar handige opties zoals scrollen, het snel naar de juiste keuze springen door de eerste letter in te toetsen of het form element te selecteren met de ‘tab’ toetst werken dan niet meer. Zorg dat deze functionaliteit bewaard blijft. Dankzij conventies als deze kunnen we het web bruikbaar houden.
Usability fail: Ovi MapsEen mooi voorbeeld van hoe het niet moet is de Nokia Ovi Maps header (in Flash). Allereerst werkt het scrollwheel niet, daarnaast kan er alleen gescrolled worden door op de scrollbar te klikken (en dus niet door in het lege gedeelte onder de scrollbar te klikken). Tot slot is het ook niet mogelijk om snel naar de gewenste optie te springen door de beginletter in te toetsen (had overigens ook in HTML niet goed gewerkt, aangezien voor elk model ‘Nokia’ is toegevoegd).
Begin deze maand ontvingen alle houders van een studenten OV-chipkaart een brief van DUO (Domein Uitvoering Onderwijs; voorheen IB-Groep) met de mededeling dat zij voor 16 maart het nieuwe reisproduct moesten ophalen. De tijdelijke kaarten werden vanaf die datum namelijk ongeldig. Vergeleken met alle grote problemen van de OV-chipkaart introductie lijkt dit een triviaal punt, maar persoonlijk vind ik de titel ‘reisproduct’ ongelukkig gekozen.
Het bleek namelijk een virtueel product te gaan, in feite de activatie van het studenten abonnement op mijn (reeds in bezit zijnde) OV-chipkaart. Als iemand van de internetgeneratie die opgegroeid is met niet-tastbare producten was ik hier toch enigszins verbaasd over. Waarom zou je het moeilijker maken dan het is? Iedereen kent de term ‘opwaarderen’ van het mobiele bellen (fantastisch die prepaid beltegoed tijd toen een SMSje gewoon nog ƒ1,10 kostte), dus waarom dan moeilijk doen als het makkelijk kan?
Bedrijven moet productintroducties niet moeilijker maken dan dat ze al zijn. Dat geldt zeker voor de overheid.
